Bekijk de video
Even snel de kern? Bekijk de video. Voor de volledige context: lees het artikel.
Als een softwarebouwer vertelt dat hij "ook een eigen app heeft", is de reflex vaak: leuk hobbyproject. Ik snap die reflex. Maar wie de cijfers kent, draait het oordeel om. Een app daadwerkelijk in beide stores krijgen — werkend, meertalig, met een betaalmodel, én jaar na jaar onderhouden — is geen hobby. Het is een zeldzame speedrun door drie zeven die elk afzonderlijk de meerderheid wegvaagt.
Zeef 1: door de poort komen
Een app indienen is geen formaliteit. Apple wees in 2024 ongeveer één op de vier inzendingen af — 1,93 miljoen van de 7,77 miljoen — en beëindigde ruim 146.000 ontwikkelaarsaccounts (Apple App Store Transparency Report 2024). Google blokkeerde datzelfde jaar ruim 2,3 miljoen apps die het beleid schonden (Google via BleepingComputer, 2024).
En dat is per platform. Wie in beide stores wil staan, doet App Review (review-tijd, rejects, jaarlijkse SDK-eisen) én Google Play's target-API-eisen plus de nieuwe identiteitsverificatie — twee onafhankelijke bureaucratieën, elk met eigen afwijzingsregels.
Zeef 2: blijven leven
De tweede zeef is grof. Begin 2023 had 34% van alle apps al meer dan twee jaar geen update gekregen (30% App Store, 37% Google Play) — Apple's eigen definitie van "verlaten" (Appfigures, 2023). De stores ruimen die dode apps actief op: Apple verwijderde 540.000+ verlaten apps in één kwartaal (AppleInsider, 2022), en Google Play kromp in een jaar van ~3,4 miljoen naar ~1,8 miljoen apps — bijna de helft weg (9to5Google, 2025).
"Blijft werken en onderhouden" is dus aantoonbaar de uitzondering, niet de norm.
Zeef 3: er iets aan verdienen
De derde zeef is het scherpst. Van nieuwe subscription-apps haalt slechts 17,3% binnen twee jaar $1.000 MRR, en maar 4,6% haalt $10.000 (RevenueCat, State of Subscription Apps). De inkomsten zijn extreem geconcentreerd: de top 10% van apps pakt ~94,5% van alle subscriptie-omzet. Een betaalmodel inbouwen dat door Apple's en Google's receipt-verificatie heen komt, is op zichzelf al een project.
Wat het halen écht bewijst
Tel de zeven op. Een product dat door App Review en Google Play komt, na launch onderhouden blijft, in meerdere talen draait én een werkend betaalmodel heeft, heeft drie filters gepasseerd die elk afzonderlijk de meerderheid slopen. Dat is geen los hobbyproject — het is bewijs van ship-capaciteit: het vermogen om een idee door de hele keten te brengen, van concept tot deployment, betalingen, onderhoud en doorontwikkeling.
En precies dát is wat de meeste "het werkt op mijn laptop"-projecten nooit halen. Het verschil tussen een demo en een draaiend product zit zelden in de slimme kern; het zit in de saaie, harde laatste 90%: review, betalingen, encryptie, meertaligheid, onderhoud.
Dat is ook waarom ik mijn eigen producten bouw én draai. Dreamalizing gaat op dit moment door precies deze hindernisbaan: web live, iOS via TestFlight (beta), betaalmodel en 14 talen, Android in aantocht. Niet omdat een droomapp mijn corebusiness is, maar omdat het bewijst dat ik AI-producten dóór de keten krijg — dezelfde discipline die ik in klanttrajecten rond AI in productie toepas.
Een app in beide stores is geen hobby. Het is het tegenovergestelde: het bewijs dat je afmaakt wat je begint.
Een eerlijke kanttekening: er bestaat geen betrouwbaar publiek cijfer voor het exacte aandeel ontwikkelaars dat zowel App Store als Play Store haalt. De zeldzaamheid hierboven is onderbouwd via de afzonderlijke zeven — review-afwijzing, abandonment en de omzet-staart — niet via één telling. En RevenueCat meet alleen apps die al een betaalmodel bouwden, dus de echte basisrate "verdient iets" over álle apps ligt waarschijnlijk nóg lager.